Τελικά μου χαρίζεις ή μου κοστίζεις ?

 

Η αστική ζωή έχει μια αμφιλεγόμενη γοητεία και με το πέρας των χρόνων δεν εγκαταλείπει εύκολα τα σκήπτρα της .. οι ανέσεις της πολλές , οι λαβές της για σύγχρονη δημιουργικότητα ακόμα περισσότερες , οι ευκαιρίες της αρκετές…και η παρουσία πλήθος ανθρώπων σε αυτήν είναι απλώς ακαταμάχητη…όμως έρχεται κάποια στιγμή η ώρα που όπως λέει και ο Πασχαλίδης ‘δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω’…. Μεταμορφωνόμαστε σε αγρίμια που αν είχαν και επιλογή θα ήταν σαρκοφάγα και επειδή πάει πολύς ο κανιβαλισμός , βγάζουμε όλη την απροσδιόριστη έκρηξη , πάνω στον κακομοίρη απροσδιόριστο εχθρό .. κινούμαστε σαν ταύροι σε υαλοπωλεία και εξωτερικεύουμε έναν τεράστιο θόρυβο…δεν είμαι σίγουρη ότι πάντα αυτή η έξαρσή μας είναι λόγω όλων των εξωτερικών πιέσεων που μπορεί να δέχεται ο καθένας .. γιατί παίζει δυνατά το ενδεχόμενο να είναι απλά μία κραυγή που παλεύει να ακουστεί περισσότερο από όλες τις άλλες στο χάος της τόσο αστικής αλλά ταυτόχρονα μοναχικά δομημένης ζωής μας … κοινώς δηλαδή να τρωγόμαστε με τα ρούχα μας γιατί έχουμε εξαντλήσει κάθε άλλο τρόπο παρακίνησης της προσοχής των υπολοίπων … είναι τόσο μεγάλο και ακατανίκητο το Εγώ μας που μας θέλει πάντα στο επίκεντρο ? ή μήπως είναι τόσο τεράστια η ανάγκη μας καμιά φορά να μη χρειάζεται να υψώσουμε τη φωνή μας για να πετύχουμε τον πολυπόθητο αντίλαλο ?

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

© agave a damn
Designed by K. Athanasiadis