Παρασκευή…ΑΣΠΡΟ ΣΑΝΝΥ…και Aγιος ο Θεός !

Παρασκευή ξημέρωσε σήμερα…και μετά από τόσα χρόνια δεν ξεχνιέται η διαδικασία που στιγμάτισε άπειρες Παρασκευές της ζωής μου…Σχολούσαμε από το σχολείο και γυρνούσαμε σε ένα σπίτι που έδειχνε πανέτοιμο να υποδεχτεί την μετανάστευση σε άλλη χώρα , ή κάποια περίοδο κατοχής και πολέμου…

Σακούλες με ότι υπήρχε στα ντουλάπια μας , βαλίτσες ανοιχτές που γέμιζαν με κάτι ανά 5 λεπτά….όλα στο σαλόνι ανοιχτά πίσω από την πολυθρόνα….είχαν πάρει τη θέση τους…έτοιμα να αποδείξουν τις δυνατότητές τους σε χωρητικότητα … Με το που ακουγόταν ο μπαμπάς στις σκάλες , οι κινήσεις γίνονταν γρήγορες , η αδρεναλίνη ανέβαινε μήπως είχες ξεχάσει να πάρεις κάτι που έπρεπε μαζί σου…και κάπου εκεί στις 3.30 το μεσημέρι ξεκινούσε το φόρτωμα στο ‘άσπρο σάννυ’ μας ..

Όταν έφτανε η ώρα να μπεις για να κάτσεις στη θέση σου , ήταν η δική μας ώρα για τα ‘παιχνίδια χωρίς σύνορα’ (τότε)…σε αντιστοίχηση σήμερα θα ήταν κάτι σαν το wipe out ή το κάστρο του Τακέσι ένα πράγμα !!

Έπρεπε να καταστρώσεις σχέδιο πώς να κάτσεις στη θέση σου χωρίς να χαλάσεις τίποτα από όλα αυτά που είχαν… σφινωθεί στη θέση των ποδιών σου , στη θέση των χεριών σου… δίπλα σου ..(και αφού έβρισκες τα μόνα κενά εκατοστά στην καμπίνα που προορίζονταν για τον κωλαρίκο σου ) ..τελικά και πάνω σου !

Στην αρχή πίστευα πως αν είχαμε νταλίκα θα ήμασταν πιο άνετα..αλλά μεγαλώνοντας εγκατέλειψα την ιδέα μου αυτή γιατί κατάλαβα ότι δεν είχε σημασία η χωρητικότητα…όσο μεγαλύτερη και αν ήταν .. για κάποιο λόγο και πάλι το μόνο σημείο που δεν θα είχε μπαγκάζια θα ήταν αυτό που προοριζόταν για το κωλαράκι μας!!

Και αφού είχαμε τακτοποιηθεί σαν τις σαρδελίτσες … σας διαβεβαιώ πως το σάννυ όσο και αν μας αγαπούσε ,,,βογγούσε το γλυκό μου…κόντευε να αλλάξει χρώμα….αλλά από τι στιγμή που άνοιγαν τα παράθυρα (γιατί το σάνυ δεν είχε aircodition) έμπαινε στο κασετόφωνο η πρώτη πλευρά τις κασέτας (γιατί το σάνυ δεν είχε σιντιέρα),, και γινόταν ο καθιερωμένος σταυρός…όλα είχαν πάρει αμετάκλητα το δρόμο τους προς το χωριό…και όλο το στριμωξίδι , το πιάσιμο και η ταλαιπωρία ,,,δεν στεκόντουσαν για επιχειρήματα ,,, πιάνονταν απλά για λεπτομέρειες !!

clip_image002(salalaz's photo)

Παρασκευή για πολλά χρόνια…τόσα ίσα με μια ζωή…σήμαινε λευκό σάνυ , στρίμωγμα και δρόμος …

Πλέον η σημερινή Παρασκευή όπως και τόσες άλλες Παρασκευές εδώ και χρόνια..ίσα και αυτές με μία άλλη τόση ζωή…δεν έχουν στρίμωγμα..τουλάχιστον όχι στο λευκό το σάνυ ,,, δεν έχουν κασέτες να παίζουν ούτε ανοιχτά παράθυρα ούτε σταυρούς…οι ενήλικες Παρασκευές έχουν έξοδο , έχουν φίλους , έχουν γκόμενους , έχουν και μπόλικο αλκοόλ…έχουν και μπιρίμπα έχουν και Νικολούλη !!

Πιο πολύ από όλα μου λείπει το λευκό σάνυ…Το πουλήσαμε μετά από μια δεκαετία που μας στάθηκε βράχος …και τώρα που το σκέφτομαι εκείνο υπέφερε πιο πολύ και από τα πιασμένα κωλαράκια μας !!

Τις μισώ εκείνες τις Παρασκευές…τις μισώ και μου λείπουν !

Μου λείπουν πολύ…αυτές ,,,και πιο πολύ το λευκό μας το σάνυ…μαζί με όλα αυτά που ‘κουβάλησε’ όλες τις Παρασκευές που του ανήκαν !!

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

© agave a damn
Designed by K. Athanasiadis