Εξ-οχή Εξ-άρτηση Εξ-άτμιση

Εκεί που η εγκατάλειψη προδίδει την πιο «φίνα* αίγλη» μίας πραγματικότητας που πλέον -όχι ότι δεν υπάρχει- απλά προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα που έχεις να της προσφέρεις.


*Το «φίνα» είναι υπερβολή. Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα αν ήταν ή όχι. Το θέμα είναι πως για ανεξήγητους λόγους ό,τι παλιό που κουβάλησε ιστορίες (τις οποίες μπορεί να μην μάθεις) και πλέον έχει εγκαταλειφθεί παραδομένο στην φύση, σε κάνει να θέλεις να του κάνεις μία αγκαλιά. 
Ακόμα και «τεχνολογική αγκαλιά» αν είναι αυτός ο τρόπος που πλέον «αγκαλιάζεις».

Η φάση της νοσταλγίας του παλιού και η εικόνα της εγκατάλειψης, σου επιτρέπει να φανταστείς ό,τι εσύ θέλεις και να δημιουργήσεις την «ιστορία» του όπως σε βολεύει.

Μην ξεχνάς ότι η Κυριακή στο χωριό -πριν γίνει «εκπομπούλα»-, στην πράξη εξακολουθεί και είναι η μόνη απτή «μηχανή του χρόνου» που μπορείς να ζήσεις.  

Σχεδόν πάντα νερό, πάντα πράσινο, πάντα ξεθωριασμένα χρώματα και περιεχόμενο που δεν χρειάζεται «φίλτρο» για να σε αναγκάσει να το κοιτάξεις. 

Εκεί έξω είναι ωραία. 
Έτσι τα παιδιά της πόλης ζούνε τη φύση.
Αποδρούν, ρουφάνε οξυγόνο, φαντάζονται ιστορίες, τη φωτογραφίζουν και μετά το 10ωρο τρέχουν να κολλήσουν τα πρόσωπά τους σε εξατμίσεις αυτοκινήτων για να συνέλθουν.

Υ.Γ. Μανδράκι Σερρών, λίμνη Κερκίνη - google it 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

© agave a damn
Designed by K. Athanasiadis