Summer Closing Ceremony

Θυμάσαι που πριν από δύο εβδομάδες οι δρόμοι θύμιζαν σκηνικό δράσης ιδιότυπου περφόρμερ σε σημείο που πίστευες ότι κρέμεται σε κάποιο κλαδί η Αμπράμοβιτς και απλά ήσουν πολύ αδαής για να την προσέξεις;


Όχι τα ένστικτα περί Τέχνης (ή υποκουλτούρας ενίοτε) τα έχουμε διατηρήσει στο επίπεδο που ήταν πάντα. Αμετάπειστα ακατέργαστα.

Το πλάνο είναι ένα. Φεύγεις γιατί δεν την αντέχεις και επιστρέφεις γιατί δεν μπορείς χωρίς αυτήν. «Αντέχεις» και «μπορείς». Αν επέστρεφε μαζί σου και το «Θέλω», ίσως το αστικό πρόσωπο να σταματούσε να είναι τόσο προβλέψιμο.

Going Nowhere © Sammy Slabbinck 


Ξέρω ότι επέστρεψες γιατί τα ροδάκια από τις βαλίτσες κάνουν τον απαιτούμενο θόρυβο γνωστοποίησης του γεγονότος.

Την στατική ενέργεια ανυπαρξίας της αποχαιρετά η Θεσσαλονίκη καθώς οι πόλεις είναι οι άνθρωποί της, και σε αυτήν ξεκίνησαν να επιστρέφουν οι δικοί της που τις αναλογούν.

Φοιτητές που αρχίζουν και ψάχνουν στα τυφλά να βάλουν στο κεφάλι τους φτηνά κεραμίδια ακόμα φτηνότερο αλκοόλ και ακόμα φθηνότερους έρωτες, εργαζόμενοι του ΟΑΕΔ που σέρνονται μηχανικά με βλέμμα που κοιτάει το κενό δακρύζοντας κόκκους άμμου και ντόπιοι δικαιούχοι του τίτλου 3η ηλικία που θα τους δεις να κινούνται λες και αυτά τα τσιμέντα τους ανήκουν από πάντα.

Δεν ξέρω για τις υπόλοιπες αλλά αυτή η πόλη είναι σίγουρα οι άνθρωποί της και τους υποδέχεται πίσω.

Καλώς ή κακώς. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

© agave a damn
Designed by K. Athanasiadis