H ΩΡΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Η ώρα του μεσ'αποδώ.






Με κείμενο ανήλικου Πεσσόα που δεν αφήνει περιθώρια παρεξηγήσεων, σκηνοθεσία συμμετρική με λόγο αν και φεύγεις με την ανάγκη για ακόμα πιο δυνατό πείραγμα, πρωταγωνιστές παρά το άγχος εξαιρετικούς, μουσικές επιλογές και γραφικά τόσο-όσο.

Για να την καταλάβεις πρέπει να αφεθείς, να προσέξεις λεπτομέρειες και όσα φαινομενικά δεν προλάβουν οι προσλαμβάνουσές σου να πιάσουν από το γρήγορο κείμενο φωτιά μην σε αγχώσουν. Όταν βγεις από την αίθουσα μέχρι να φτάσεις στο κοντινότερο ναό του αλκοόλ θα σου φανερωθεί ολοκάθαρα το point και τότε όλα ξαφνικά από αυτά που είδες θα αποκτήσουν νόημα.

«Ο κόσμος είναι αυτό που βρισκόμαστε. Η σάρκα είναι αυτό που είμαστε. Ο Διάβολος είναι αυτό που επιθυμούμε.»

Μία ώρα με τον διάβολο ήταν αρκετή για να καταλάβεις ότι ο κόσμος πιστεύει όντως σε κάτι ανώτερο από τον ίδιο γιατί πράγματι υπάρχει. Η διαφορά είναι ότι όλοι λένε το ίδιο πράγμα εκφράζοντάς το ή κωδικοποιώντας το με διαφορετικά σύμβολα. Κοινή συνιστώσα όλων Αυτός.
Το πιο αδικημένο πρόσωπο της ιστορίας καθώς για Αυτόν συμφώνησε ο άνθρωπος να τον συμβολίζει απανταχού με το κομμάτι του εαυτού του που κρύβει γιατί φοβάται, που ονειρεύεται και δεν τολμάει να παραδεχτεί.
Το πιο αδικημένο πρόσωπο της ιστορίας υπάρχει γιατί θέλει ο άνθρωπος να υπάρχει και ταυτόχρονα δεν υπάρχει γιατί είναι κομμάτι του ανθρώπου.

«Μείνετε λοιπόν ήσυχοι. Διαφθείρω, είναι βέβαιο γιατί κάνω τους άλλους να φαντάζονται. Αλλά ο Θεός είναι χειρότερος, κατά μία έννοια τουλάχιστον, γιατί έπλασε το φθαρτό σώμα, το οποίο από αισθητική άποψη είναι πολύ καλύτερο. Τα όνειρα τουλάχιστον δε σαπίζουν. Παρέρχονται. Δεν είναι έτσι καλύτερα;»

Μια Μαρία γεμάτη συμβολισμούς, ο ξεπεσμός, το τίποτα, το πάντα, ένας άντρας και μία γυναίκα, κάτι απαγορευμένο, ο κόσμος, το πάνω, το όνειρο, αλήθεια και ψέμα, εξουσίες που αλλάζουν χέρια και προδίδουν το ανθρώπινο, φραγμοί και υπαρξιακά ερωτήματα, ένα παιδί και ο θάνατος. Με μελαγχολία και σαρκασμό και ειρωνεία και φεγγάρι και επιλογή.

Αν έχεις όρεξη για mindfuck, να πας να περάσεις μια ώρα μαζί του, να σου ευχηθεί καλά Χριστούγεννα όπως πρέπει.




Θέατρο Αριστοτέλειον(Εθνικής Αμύνης 2) Θεσσαλονίκη, Τετάρτη με Κυριακή στις 21:15, απομένουν άλλες 12

με τους Γιώργο Χρανιώτη & Τίνα Λεωνορά
Σκηνοθεσία – Διασκευή: Γρηγόρης Αποστολόπουλος

Visuals: Κωνσταντίνος Πάσχος, Γρηγόρης Αποστολόπουλος

Μουσική επιμέλεια: Γρηγόρης Αποστολόπουλος, Γιώργος Χρανιώτης

Παραγωγή: DADA ART & ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΕΑΜΑΤΩΝ & ΤΕΧΝΩΝ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

© agave a damn
Designed by K. Athanasiadis