The Lobster ******

Για την ταινία που κατάφερε να κάνει μία αρκετά δυνατή προσέγγιση στην νέα πραγματικότητα των ανθρώπινων σχέσεων. Ο άνθρωπος έχει αλλάξει γιατί άλλαξε και ο κόσμος του. Η μόνη διαφορά είναι ότι τον κόσμο μπορείς να τον αναλύσεις απλά παρατηρώντας τον. Τον άνθρωπο από μόνο του ποτέ. Μπορείς να τον αναλύσεις μόνο όταν τον βάλεις σε αλληλεπίδραση με κάποιον άλλον.

Ένας υποθετικός μονόλογος συμπερασμάτων σε ένα σαδιστικό παιχνίδι εξουσίας ελευθερίας και επιλογών. Η αγάπη και ο έρωτας χρησιμοποιήθηκαν εντέχνως στην κεντρική ιστορία καθώς είναι οι μόνες απτές έννοιες που πάνω τους αντικατοπτρίζονται πλήρως αυτά τα 3.
Και όχι άδικα.




Γιατί είναι αριστοκρατικός, ζει 100 χρόνια και είναι γόνιμος καθόλη την διάρκεια της ζωής του.



Γιατί μου έδειξαν την άλλη όψη που τον θέλει να τον πιάνουν, να του σπάνε τις δαγκάνες, να τον βράζουν και να του ρουφάνε την λιγοστή του σάρκα και κατάλαβα ότι οι όψεις είναι πάντα περισσότερες από μία και εσύ απλα διαλέγεις ποια θα δεις. 








Χρησιμοποίησα την άλλη όψη όταν χρειάστηκε. 



Δεν έκανα φιλίες απλά έπρεπε να χρειάζομαι ανθρώπους όταν δεν ήθελα. 



Δραπέτευσα από τον φασισμό του μαζί .







Ερωτεύτηκα στον φασισμό των μόνων. 



Επιβίωσα. 



Δραπετεύσαμε για το μαζί της κοινωνίας. 



Δραπέτευσα και από αυτό που επέλεξα ; 








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

© agave a damn
Designed by K. Athanasiadis