2017 Oscars: Η νύχτα που δικαιώθηκε η Πελαγία

And the Oscar goes to Pelagie γιατί από το Πελαγία στο Pelagie, μια εποχή δρόμος. Η δική της εποχή. Της Πελαγίας. Η Πελαγιάδα. Σταματάω και συνεχίζω σοβαρότερη παρακάτω...



Tα ξημερώματα παρακολουθήσαμε live την πιο αμήχανη βερσιον των Oscar. Και πρέπει να την συνηθίσουμε. Η μοκέτα ξεθώριασε μαζί με τους πρωταγωνιστές της, οι σχεδιαστές εμπνέονται αναλογικά με το θαμπό που έχουν μπροστά τους και η βάση, οι ταινίες, χλιαρές. Τα Oscar δεν θα είναι ποτέ αυτό που ήταν. Μετατρέπονται σε κάτι άλλο βέβαια. Είδαμε μια προσπάθεια να τεσταριστεί η επιδραστικότητα του θεσμού ως βήμα για πολιτικά και κοινωνικά statement.
Πριν από λίγα χρόνια είχα γράψει για την Πελαγία και την σχέση της με τον θεσμό. Και νομίζω ότι τα ξημερώματα ήταν τα δικά της ξημερώματα. Η νύχτα της δικαίωσης. Dedicated στην κάθε Πελαγία εκεί έξω ⇢ (είναι πολλές).

Ένα κόκκινο χαλί.
Ένα χρυσό αγαλματίδιο.
Και δύο φράσεις. 
«Τhe Oscar goes to…» , « Ι wanna thank my…» . Και το τελευταίο μάλιστα μεταλλάχτηκε.

Κομψά μίνιμαλ και μετρημένα, αυτά είναι όσα σκέφτεται συνειρμικά ο κάθε ένας από εμάς ανεξαιρέτως, στο άκουσμα της λέξης Oscar.
Τώρα όσοι στο άκουσμα της λέξης, εξελίσσουν συνειρμούς, γεμίζουν εικόνες, θυμούνται απονομές, εμφανίσεις, νικητές και παρουσιαστές, είναι οι τελευταίοι «ρομαντικοί» του θεσμού.
Ή απλώς τυχεροί για την πολύ καλή τους μνήμη.
Ή απλώς δεν υπάρχουν.

Aς μιλήσουμε για κάτι που δεν υπάρχει. 

Είναι τα OSCAR μία από τις πιο old fashion συνήθειες, που προδίδουν απέλπιδες προσπάθειες να συντηρηθεί η ψευδαίσθηση μιας ολόκληρης εποχής που πλέον δεν υφίσταται ;

Η Πελαγία –αγαπημένη γειτόνισσα- , περπατάει στα κόκκινα χαλιά των club, ντύνεται «περιοδικά», φωτογράφοι την απαθανατίζουν καθόλη την διάρκεια της βραδιάς και οι στιγμές της περιφέρονται διαδικτυακά, (πρωτόκολλο μαθηματικής ακρίβειας).

Κάποιον άντρα εντυπωσιάζει και κάποια γυναίκα εμπνέει.
Τίποτα λιγότερο από μία star.

Στην εποχή που ακόμα και η Πελαγία έχει την δυνατότητα να υπερξοδεύει τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας που της αναλογούν, τότε και ο κάθε ένας από εμάς είναι ένας μικρός εν δυνάμει star. 

Από την στιγμή που συμμετέχουμε όλοι πλέον ενεργά στη βιομηχανία που ονομάστηκε show, καταργούμε σταδιακά και την ανάγκη ύπαρξης μιας αίγλης πιο αριστοκρατικής, από την ήδη υπάρχουσα βερσιόν της δικής μας.

Τα OSCAR και σχεδόν όλα όσα σχετίζονται με την ακαδημία, ποτέ δεν αφορούσαν αποκλειστικά στις Τέχνες. Ποτέ δεν ξεκινούσαν αυστηρά από έναν σκηνοθέτη και ποτέ δεν τελείωναν οριστικά σε μία ταινία.



Ο κινηματογράφος ήταν η αφορμή της βάσης, πάνω από την οποία πέρασε μία από τις πιο θεαματικές αλλαγές της κοινωνίας, αθόρυβα και σχεδόν φυσικά .

Μία ολόκληρη εποχή που αντικατοπτρίζονταν - λίγο πολύ- μέσω των εκάστοτε απονομών, μεταφράστηκε και περιορίστηκε σήμερα αποκλειστικά σε ετοιμόγεννα μπλογκ μπαστερ, φτασμένους σχεδιαστές μόδας και τηλεπερσόνες.

Στα Οσκαρ της νέας χιλιετίας, δεν περιμένεις να αντικρίσεις κάτι που δεν συναντάς έτσι και αλλιώς στον μικρόκοσμό σου. Αρκεί να πετύχεις την Πελαγία έτοιμη στην πόρτα της για βραδινή εξόρμηση. Τηλεπερσόνα, ντυμένη στην τρίχα και με έτοιμο σενάριο βραδιάς. 

Κάποτε ο κόσμος ήταν απλά παρατηρητής ενός lifestyle που τον ενέπνεε, τον έκανε να το αποζητά και να θέλει να το κάνει δικό του.

Πλέον ο κόσμος όχι μόνο είναι πρωταγωνιστής αυτού του lifestyle αλλά σχεδόν του ανήκει.

Για την άοσμη σύγχρονη μετάφραση του θεσμού δεν φταίει ούτε η Πελαγία, ούτε η μοκέτα, ούτε το ρούτερ, ούτε καν το είδος των σύγχρονων ταινιών. Δεν είναι που λείπει το ασπρόμαυρο και το 19 από το πρώτο συνθετικό της χρονολογίας.


Αυτό που λείπει είναι η στόφα εκείνων των «προσώπων».

Καλλιτέχνες και κοινό, ξεκίνησαν μαζί από την «διπλανή πόρτα» ή έστω από μία αμερικάνικη και ήταν οι πρώτοι που κατέκτησαν το νεοσύστατο τότε lifestyle. 

Φιγούρες που πατούσαν ευγενικά στο χαλί και έκανε θόρυβο η κομψότητα. Ντυνόντουσαν «ο εαυτός τους» και το ρούχο κοπιάρονταν την επόμενη μέρα από μοδίστρες ανά τον κόσμο. Κοιτούσαν φυσικά τον φακό και διαπερνούσε η γοητεία το καρέ.



Στην εποχή που «όλα έχουν γίνει και όλα έχουν ειπωθεί» και δεν χωράει χαραμάδα παρθενογένεσης, το όνομα των Οσκαρ αποπνέει κάτι μακρινό, που κατάφερε να γίνει μύθος -όταν πράγματι ήταν- και πλέον χρωστάει τα χρόνια ζωής του σε εκείνη την πρώτη κατάκτηση.

Όσκαρ για την Πελαγία (-για τους φίλους), σημαίνουν «τζέρτζελο χωρίς λόγο». Έτσι και αλλιώς η ίδια της νιώθει το λιγότερο «κινηματογραφική».

Θα την πετύχεις βέβαια σε κάθε απονομή να κατατάσσει καλοντυμένους και μη και να σχολιάζει τα γκόσιπ του after party. Την επόμενη μέρα. Ανεβοκατεβαίνοντας αχόρταγα στο timeline της. 



Όσκαρ για την Pelagie (-για τους υπόλοιπους), σημαίνουν στοιχήματα σε κάθε διοργάνωση για το ποιος θα κερδίσει τον πρώτο ανδρικού, ποια θα τα καταφέρει στην ξενόγλωσση και όλα εκείνα τα αποτελέσματα με τους νικητές που κυκλοφορούν από τόπο σε ιστό-τοπο την επόμενη μέρα ως μακρόσυρτη λίστα, τα οποία και θα παπαγαλίσει. 

Πώς φαίνεται στα μάτια ενός ρομαντικού groupie των Όσκαρ η Πελαγία; 
Ρετρό. 

Γιατί τον αναγκάζει να νοσταλγεί την εποχή που ο κόσμος ήταν παρατηρητής του show και όχι σχεδόν πρωταγωνιστής αυτού. 

Καλώς η κακώς, το ότι η Πελαγία είναι σε θέση σήμερα να δηλώνει «Pelagie» μπορεί από εκείνον να αφαιρεί περισσότερα από όσα μπορούσε να φανταστεί, αλλά σε εκείνη χαρίζει το πολυπόθητο αγαλματάκι Ά Γυναικείου στην κατηγορία της. 



Yγ. Δεν είναι καθόλου τυχαία η κυριολεκτική αποθέωση της Μέριλ Στριπ. Σε κάθε εμφάνιση. Σε κάθε χαλί. Θυμηθείτε το, δεν έχει να κάνει μόνο με την υποκριτική της δεινότητα. 

Υγ2. Στην 90η απονομή, το 2018, η Πελαγία μπορεί να μην παρακολουθήσει ούτε καν τα γκόσιπ από το after party. Και αυτό θα σημαίνει κάτι. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

© agave a damn
Designed by K. Athanasiadis